إِنَّا نَحْنُ نُحْيَ المَوْتَي وَ نَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَءَاثَرَهُمْ وَ كُلَّ شَيءٍ احْصَيْنَهُ فِي امامٍ مُّبينٍ ( 12 ) « ما مردگان را باز زنده مىگردانيم ، كردار گذشته و آثار وجودى آينده‌شان همه را در نامه اعمال آنها ثبت خواهيم كرد و در لوح محفوظ خدا ( يا قلب امام خليفه‌الله ) همه را آشكارا به شماره آورده‌ايم » اين جمله با جمله قبل و بعد ، از نظر محتوا تناسبى ندارد اما هماهنگ است . ما مرده را زنده مىكنيم و آنچه را هم كه از پيش فرستاده است ، ضبط مىكنيم . باقيات و صالحاتش را هم كه اثر كمى دارد ضبط مىكنيم و هر چيزى را هم كه در اين عالم به وجود آمده و مىآيد ضبط مىكنيم . در توضيح بيشتر « انا نحن نحي الموتي » اينكه ما زنده مىكنيم مرده‌ها را انشاءالله در اواسط و يا اواخر سوره راجع به معاد و معاد جسمانى و راجع به شبهه « آكل و مأكول » كه در سوره مباركه آمده بحث مفصلى خواهيم داشت و فعلًا راجع به آن بحثى نداريم . تأثير اعمال ما بر آيندگان و وابستگان چيزى كه لازم است بگويم اين است كه ، چنانچه خود قرآن مىگويد اين آيات زنگ خطرى است براى انسان . انسان اگر گوش شنوا داشته باشيم و فىالجمله بيدار دل باشد ولو به مقدار كم ، و چشم بينا داشته باشد ولى به مقدار كم ، از اين گونه آيات تكان مىخورد . اگر در زمين ميخكوب هم باشد ، تكان مىخورد . اين آيه شريفه اشاره دارد به اينكه اعمال ما ، يعنى چيزهايى كه از دل ما سرچشمه مىگيرد ، چه نيات و افكار ما باشد و چه گفتار و كردار ما ، از نظر قرآن اثر دارد . افعال خوب ما در زندگى موثر است . نه تنها ما را ذليل نمىكند و آبرويمان را نمىريزد ، بلكه ما را عاقبت به خير مىكند . به عكس اگر كسى زبانش نيش‌دار ، گفتارش بد ، كردارش بد ، رفتارش بد و نيتش بد باشد نه تنها عاقبت بخير نمىشود بلكه رسوا و ذليل هم مىگردد . بالاخره اعمال و كردار ما در دنياى ما فوق‌العاده اثر دارد و قرآن راجع به اين فراز از كلام ، آيات زيادى